Je favoriete rotgevoel

We lopen allemaal bij voorkeur steeds weer in dezelfde oude groef. Als een plaat op een platenspeler. Steeds hetzelfde liedje.

Ook als je dat liedje inmiddels niet meer kunt horen. Als het je steeds bij hetzelfde rotgevoel brengt.

Je favoriete rotgevoel. Favoriet omdat het zo bekend is. Voorspelbaar voelt veiliger, je weet wat je krijgt. Rot omdat je je niet beter gaat voelen.

Je houdt bijvoorbeeld weer je mond terwijl je eigenlijk iets wilt zeggen. Je hoort jezelf weer ja zeggen, terwijl je nee voelt. Je gaat weer harder werken omdat je bang bent grip te verliezen. Je zorgt weer voor iedereen, behalve voor jezelf.

Achteraf kun je tegen jezelf zeggen: Zie je wel, doe ik het weer (niet). Welkom bij je favoriete rotgevoel.

Zo'n patroon ontstaat niet zomaar. Ooit was het een goede oplossing voor iets. Als kind zijn we meesterlijk goed in oplossingen bedenken, meestal zonder dat we daar bewust van zijn.

Misschien leerde je al vroeg dat je je boosheid beter kon inslikken, dan bleef het gezellig. Of ontdekte je dat je met heel hard werken wél schouderklopjes kreeg. Misschien werd je heel zelfstandig, omdat je hebt geleerd dat je beter niet te veel van anderen kunt verwachten.

We moeten als het ware delen van onszelf verstoppen, achterlaten in de kelder. Dat helpt en is nodig, zodat je je niet zo bang, klein, verdrietig, alleen of onwelkom hoeft te voelen.

Tot je in je volwassen leven op een punt komt dat het niet meer past. Je oude oplossing zit soms in de weg.

Je verlangt naar rust, maar je blijft toch doorgaan. Je verlangt naar verbinding, maar doet het weer alleen. Je wilt je uitspreken, maar slikt het toch weer in. Je wilt grenzen stellen, maar bent bang iemand teleur te stellen.

Je kunt heel veel begrijpen en toch hetzelfde blijven doen.

Als je werkelijk meer keuzevrijheid wilt in je reacties, vraagt dat om leren in de ervaring. Zodat je het niet alleen begrijpt, maar ook gaat voelen en ervaren. Dan kan het landen in je lijf.

Dat is waar het bij Hartlanders over gaat. Over de wegen waar je automatisch op terechtkomt. En over de mogelijkheid om andere routes te verkennen. De binnenwegen die je niet zo vaak meer neemt.

We maken geen renovatieproject van je. Je krijgt geen lijstje mee naar huis met tips en tools. We gaan ook niet alleen maar praten over wat er vroeger is gebeurd.

We werken met wat er nu gebeurt. In je hoofd. In je lijf. In contact met anderen.

We onderzoeken je patronen, je geschiedenis, je overtuigingen en de systemen waar je onderdeel van bent. Maar vooral ga je ervaren wat er gebeurt als je op een andere manier aanwezig bent.

We schuwen de spanning niet. We kijken met durf en met liefdevolle ogen met je mee.