Zo afgestemd op de ander, dat je jezelf uit het oog verliest

Je voelt haarfijn aan wat een ander nodig heeft. Je merkt het als de sfeer verandert, voelt wanneer iemand teleurgesteld is en weet vaak precies wat je kunt doen om het weer goed te maken.

Je bent betrokken, behulpzaam en houdt rekening met anderen. Je kunt je goed verplaatsen in een ander en mensen voelen zich waarschijnlijk prettig bij jou. So far so good, toch?

Maar hoe goed voel je dan eigenlijk nog aan wat je zelf nodig hebt?

Misschien zeg je ja terwijl je eigenlijk nee voelt. Pas je je mening aan of slik je irritatie in om de harmonie te bewaren. Of je verandert moeiteloos je plannen omdat je merkt dat de ander iets anders wil. Soms heb je pas achteraf door dat je je er eigenlijk niet prettig bij voelde. Je loopt erop leeg, of weet gewoonweg niet meer wat je zelf eigenlijk leuk vindt of wilt.

Dat gaat over een patroon dat ook wel pleasen wordt genoemd. Pleasen is jezelf aanpassen aan de ander met als doel de verbinding behouden, soms ten koste van de verbinding met jezelf.

Pleasen gaat niet zozeer over aardig gevonden willen worden. Op een bepaalde laag wil bijna iedereen dat wel. Bij pleasen ben je zo sterk afgestemd op de ander, dat je niet meer goed voelt waar jij ophoudt en de ander begint. Je voelt wat de ander nodig heeft, maar raakt het contact met je eigen verlangens, grenzen en gevoelens steeds een beetje kwijt.

Je bewaakt de verbinding, maar verliest onderweg iets van jezelf.

Vaak gebeurt dat niet bewust. We leren als mens al vroeg in ons leven wat er nodig is om de verbinding te behouden met de mensen van wie je afhankelijk bent als kind. Het word dan een manier om verbonden te blijven.

Zo'n patroon herhaalt zich ook steeds in ons volwassen leven. Ook als je wel weet dat je ook veilig bent zonder te pleasen, zit de angst voor verlies van verbinding diepgeworteld.

Verandering daarin, gaat over het opnieuw leren voelen wat er in jou leeft. Over ruimte maken voor je eigen wensen en grenzen, en ontdekken dat verschil niet meteen betekent dat de verbinding verloren gaat.

Je hoeft niet minder zorgzaam te worden, en dat gaat je hoogstwaarschijnlijk ook niet lukken. Je mag wel leren om jezelf ook mee te nemen in het contact met een ander.

Vaak zijn we bang dat we volledig doorschieten naar de andere kant van de polariteit. Dat je als egocentrisch, egoistisch of oninvoelend worden gezien als je dichter bij jezelf blijft. Ervaring opdoen in het op je eigen billen blijven zitten en toch in contact zijn met de ander, is dan helpend.

Je hoeft jezelf niet te verlaten om bij een ander te kunnen blijven.