Geen moed zonder angst

Mijn zoon heeft de afgelopen tijd een hele reeks Marvel-films gekeken. Hij is diep onder de indruk van alle superhelden die ogenschijnlijk zonder vrees de meest heroïsche acties laten zien.

De werkelijkheid is echter meestal weerbarstiger. Moedig zijn is niet hetzelfde als de afwezigheid van angst. Integendeel.

De momenten waarop moed echt nodig is, zijn vaak precies de momenten waarop angst zich laat voelen.

Als je dat moeilijke gesprek moet gaan voeren. Als je een grens gaat aangeven, of je uitspreken terwijl je niet weet hoe de ander zal reageren. Als je een nieuwe stap gaat zetten zonder garantie dat het lukt.

Moed = angst + actie.

Dat leerde ik ooit van mijn opleiders. En hoe langer ik met mensen werk, hoe meer ik zie hoe waar dat is.

Als je wacht tot je niet meer bang bent, kom je niet in beweging. Veilig blijven lijkt aantrekkelijk. Maar als je jezelf te lang binnen de veilige lijnen houdt, dooft er op termijn iets van je eigen vuur.

Als je niet wacht maar juist gaat, terwijl je je angst niet voelt maar overschreeuwt, wordt je roekeloos. Dan vergeet je jezelf mee te nemen in wat je doet, en boet je in aan eigenheid.

Echte moed vraagt dat je je angst voelt, erkent en toch een stap zet. Geen episch verhaal met de wind door je dansende haren, maar puur menselijk. Met zweethanden, droge mond, knikkende knieën en het hart in je keel.

Daarom voelt moed vaak zo goed achteraf. Zelfs wanneer het niet precies heeft opgeleverd waarop je had gehoopt.

Je hebt jezelf laten zien. En uiteindelijk is er niks kwestbaarder en niks krachtiger dan dat.