Skip to content

Leiderschap vanuit je lijf

Bij leiderschap denken we vaak aan iets met strategie, visie, en besluiten nemen. Aan sterk staan, overzicht houden, doorgaan, en volhouden.

En dus zoeken we daar veelal de oplossing als het niet zo lekker loopt. Meer kennis. Betere vaardigheden. Meer grip.

Maar problemen lossen zich zelden op door nog méér te doen van wat je al deed.

Op een gegeven moment leef je vooral nog vanuit je hoofd, terwijl je lijf allang iets anders vertelt. Uiteindelijk loop je vast omdat je het contact met je lijf kwijt bent geraakt.

Omdat je allang over je grens heen was voordat je het zelf doorhad. Omdat je zo gewend bent geraakt aan aanpassen, presteren en verantwoordelijkheid dragen, dat je niet meer voelt wat er werkelijk gaande is.

Misschien herken je de spanning in je schouders wanneer je alweer 'ja' zegt terwijl je eigenlijk 'nee' zou willen zeggen.
De vermoeidheid die niet meer verdwijnt met een weekend rust.
De onrust in je buik voordat je een overleg binnenloopt waarin je jezelf weer kleiner maakt dan nodig.
Je adem die hoog zit terwijl je probeert professioneel, vriendelijk en competent te blijven.

Je lijf liegt niet. Alleen heb je geleerd er niet meer naar te luisteren.

Leiderschap vanuit je lijf betekent niet dat je altijd rustig en in balans bent. Of dat je emoties continue leidend zijn. Het betekent dat je serieus neemt wat je voelt, waarneemt en nodig hebt.

Dat je merkt wanneer je uit contact raakt met jezelf. Wanneer je voor de ander blijft zorgen ten koste van jezelf. Wanneer je iets wegredeneert wat je eigenlijk al weet.

Leiderschap vraagt dat je aanwezig blijft bij jezelf, ook als dat ongemakkelijk is.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. We leren vaak al jong, om vooral ons hoofd te bewonen. Jezelf te verliezen om erbij te horen. Om aardig gevonden te worden. Om professioneel te lijken. Of om het werk draaiende te houden.

Maar mensen voelen het verschil. Of iemand spreekt en handelt vanuit een rol. Of vanuit aanwezigheid. En dat laatste kun je niet faken. Die ontstaat wanneer je werkelijk belichaamt wat je zegt en doet.

Het goede nieuws: leiderschap vanuit je lijf is te leren. En het levert je nog veel meer op dan een verbeterde professionaliteit.

Andere berichten

Blog#48

Ik werk me nog liever kapot dan dat ik faal

Over harde werkers, doorzetten, faalangst, en de moed om te bang te zijn.

Blog#47

De emotie die je niet meteen ziet

Over vervangende emoties en wat er dan eigenlijk speelt.

Blog#46

De ander als spiegel

Over kwetsbaarheid vermijden in het contact met anderen, en het verlangen om er vol mee gezien te worden. Over wat dit vertelt over je eigen levensscript. Over hoe een groep oude dynamieken triggert.

Blog#45

Twijfel als ingang

Twijfel als ingang

Blog#44

Uitstelgedrag

Uitstelgedrag: Angst verpakt in tegenzin

Blog#43

Wachten

Over wachten, grenzen, angst en geduld.

Blog#42

Samenwerken, leiderschap en lidmaatschap

Over leiderschap, lidmaatschap en samenwerken. Over het belang van gezonde balans tussen dragen en gedragen worden.

Blog#41

Tevoorschijn komen

Over onzichtbaar zijn, wegglippen, en de moed om tevoorschijn te komen.

Blog#40

Wat als ik het niet meer weet?

Over hoe je het niet-weten kan leren en wat het je oplevert. Over je eigen landkaart en hoe dat niet het hele gebied is.

Blog#39

Waarom zou je iets moeten voelen wat helemaal niet fijn voelt?

Over fijne en minder fijne gevoelens, emoties, en het nut ervan. En over gevolgen als je ze niet ten volle toelaat.

Blog#38

Nee tegen het leven

Als we geen ‘nee’ meer zeggen, verliezen we onszelf. Als we geen ‘ja’ meer zeggen, verliezen we het leven.


Blog#37

Vasthouden aan verlangen

Over verlangen en gemis. Over liever valse hoop, dan de rauwheid van de teleurstelling. Over de voorkeur voor de pijn van het verlangen, omdat we bang zijn voor de pijn van het gemis.