Wanneer spreek jij in je eigen taal?

Toen ik huisarts was, leerde ik af te stemmen op de taal van de patiënt tegenover mij. En die is elke 10 minuten anders. Ik heb het hier niet over of je het Nederlands beheerst, Chinees, Portugees of Chichewa. Want veel verder dan Nederlands en Engels kom ik zelf niet. Maar mijn woordkeuze stemde ik af op de belevingswereld van de patiënt. Het maakt uit of je patiënt 4 jaar oud is, of 84. Of je patiënt bezorgd is, bang, zich schaamt of boos is. Afstemmen leerde ik goed. En dat leerde ik al ver voor de huisartsopleiding. Dat leerde ik in mijn jonge jaren.

Als jongste in het gezin was het voor mij het beste om mee te deinen op de tendens die er al was. Zo kon ik erbij horen en blijven. Ik groeide op met mijn eigen overtuiging dat mijn broer en zus het beter konden verwoorden dan ik. En die overtuiging groeide uit naar een overtuiging dat de meeste mensen het waarschijnlijk wel beter weten en dat ik er verstandig aan doe om mijn mond te houden. Het maakt ook dat het voor mij als volwassene een klus is om mijn eigen woorden te laten klinken. Mijn eerste neiging is om me stil te houden en de ander de ruimte te geven. Dan loop ik in ieder geval niet het risico om het verkeerde te zeggen. De angst voor afwijzing wint het van het verlangen naar een plek op het podium.

Dat ik goed heb leren afstemmen op de ander, zou ik overigens zeker niet kwijt willen raken of af willen leren. Het helpt me in mijn werk, ouderschap, vriendschap en liefde.

Ik leerde gaandeweg wel dat er twee kanten van de polariteit zijn. Want veel met je aandacht bij de ander, is wellicht wat weinig met de aandacht bij jezelf. Een ontwikkelstap voor mij was, is en blijft om langs de angst voor afwijzing, mijn verlangen te volgen naar een eigen plek en stem. Ik heb lang gewacht tot ik niet meer bang was. Maar dat ging niet gebeuren. Moed is zoiets als bang zijn en toch doen. Met je eigen taal komen.

Er is namelijk 1 taal die iedereen verstaat. Dat is de taal van je hart. Wij mensen kunnen voelen wanneer iets klopt of niet. Wanneer het eigen is of niet. Wanneer je iemand naar de mond praat of iemands woorden kopieert.

Wat gebeurt er als jij je eigen taal spreekt? Dan wordt het spannend. Mijn hartslag gaat er in ieder geval van omhoog. Want dat betekent ook met de billen bloot. En met het hart open. Super kwetsbaar voel ik me dan.

Eén ding weet ik zeker: het hart mag dan wel sneller gaan, maar het klopt het in ieder geval wel.

Klopt het nog in jouw hart?