Blog#38
Nee tegen het leven
Als we geen ‘nee’ meer zeggen, verliezen we onszelf. Als we geen ‘ja’ meer zeggen, verliezen we het leven.
Gesmoord met liefde
Ze groeide op met alleen haar moeder. Er was veel liefde, en er werd in de onderlaag ook een appèl op haar gedaan. Zij zou zorgen voor het geluk, na alle ellende en het verdriet dat had gespeeld in het gezin.
Ze oogt jong, jonger dan haar kalenderleeftijd. Ze vouwt haar benen onder zich op de stoel, waardoor ze nog kleiner lijkt. Met haar blik lijkt ze steeds mijn goedkeuring te zoeken. Ik krijg daardoor de neiging om voorzichtig met haar te zijn, haar gerust te stellen en te sparen. Tegelijkertijd weet ik dat ik haar dan tekort doe.
Ik vraag haar te gaan staan in de ruimte. Ik ga achter haar staan en klem mijn beide armen te stevig om haar schouders en borstkas. ‘Ken je dit gevoel?’, vraag ik haar? Verslagen knikt ze. ‘De beklemming, verstikking, onmacht’, brengt ze zachtjes uit. Ik blijf even stil, mijn armen onverminderd strak om haar heen.
‘Ik word er eigenlijk ook boos van’, zegt ze dan. ‘Ja’, moedig ik haar aan. Haar ademhaling versnelt, tot het bijna briesend is. Dan voel ik hoe ze haar lijf meer gebruikt, ze zich afzet tegen de beklemming. ‘Toe maar’, zeg ik haar. Na een worsteling volgt er een stevige lange ARGH!, een soort oerbrul die uit haar tenen lijkt te komen. In de kracht die daarvan uit gaat, kan ik voelen dat ze losbreekt.
Daar staat ze in de ruimte, nog hijgend van de intensieve oefening. ’Hoe voelt het nu?’, vraag ik haar? ‘Gek genoeg wel stevig, bevrijd’, zegt ze, terwijl ze het zweet en de tranen van haar gezicht veegt. Ik zie een vrouw die wel 10 jaar volwassener lijkt geworden.
Boosheid is een emotie die ik zelf lange tijd heb binnengehouden. Met het inslikken van dat waar ik diep van binnen boos over was, strafte ik of mezelf, of de boosheid vond een verwrongen weg naar buiten. Dan kwam ik met venijn of verhief ik mijn kin. Het kostte me veel tijd en lichaamswerk voordat ik kon aannemen dat authentieke boosheid over iets wezenlijks gaat.
‘Boosheid is ook levenskracht', zei een van mijn opleiders me ooit. Het helpt ons stevig te staan, onze eigen ruimte af te bakenen, te begrenzen.
Hoe doe jij dat met boosheid? Met begrenzen?
Meer weten? Lees meer over de training Over grenzen
Andere berichten
Blog#37
Vasthouden aan verlangen
Over verlangen en gemis. Over liever valse hoop, dan de rauwheid van de teleurstelling. Over de voorkeur voor de pijn van het verlangen, omdat we bang zijn voor de pijn van het gemis.
Blog#36
Doe je werk dat je goed kan, of werk dat je echt wilt?
Over werkplezier, bezieling in je werk, en het verschil tussen werk dat past en werkt dat je vervult.
Blog#35
Aardbeiensaus
Over aardbeiensaus, over oude overlevingsstrategieën, over het kind dat zich aanpaste, over inademen en thuiskomen bij jezelf.
Blog#34
Angst en autonomie
Over angst en autonomie. Over grenzen voelen, stellen, bewaken.
Blog#33
De gouden formule voor teleurstelling
Over teleurstelling in jezelf. Over oude patronen. Over waarom we steeds weer doen wat we eigenlijk niet willen doen. Of juist niet doen wat we eigenlijk wel willen doen.
Blog#31
Twee moeders
Over familiebanden, loyaliteiten, verbinding en verantwoordelijkheidsgevoel.
Blog#30
Verstoppen
Over verstoppen op een veilige plek. Over de prijs die je daarvoor betaalt. Over onzichtbaar zijn en tevoorschijn komen.
Blog#29
Wanneer spreek jij in je eigen taal?
Over afstemmen, je stil houden, je plek vinden en je stem laten horen. Over hoe spannend het is je eigen taal te laten klinken.
Blog#28
Die nooit bezette stoel aan tafel
Over het gemis van iets wat nooit zal komen. Over rouwen om de toekomst. Over de tranen van een onvervulde kinderwens.
Blog#27
Waarom je baas niet naar je luistert
Over patronen van toen en hoe die zich herhalen in het hier en nu. Tot we vastpakken wat we verloren waren.
Blog#26
Langs de angst
Je angst vertelt je soms precies waar je moet zijn om te kunnen leren. Over grote stappen zetten wanneer je je angst meeneemt op je pad.