Wat als ik het niet meer weet?

Soms weet ik het gewoon even niet meer. Dat punt bereik ik met enige regelmaat in mijn werk. En eerlijk gezegd is dat meestal precies het moment waarop er iets begint te bewegen. Bij mij, en bij de deelnemer tegenover mij.

Ik moest het niet-weten leren.
Als kind op een kleine dorpsschool was ik ‘het slimme meisje’, de enige uit groep 8 die naar het atheneum ging. Ik werd geprezen om mijn verstand. Het maakte dat ik hard werkte om aan een hoge standaard te voldoen. Ik lever geen half werk af en ben zorgvuldig. En dat zou ik zeker niet kwijt willen.

Tegelijkertijd werd ik doodsbang om fouten te maken.
‘Ik weet het niet’ werd een zin die ik zorgvuldig vermeed. Tijdens mijn studie geneeskunde stelde ik pas een vraag als ik het antwoord eigenlijk al wist. Achteraf weet ik zeker (pun intended) dat ik daardoor veel leermomenten heb misgelopen.

De afgelopen jaren leer ik opnieuw om leerling te zijn van het leven.
Om te durven proberen, te experimenteren, op m’n bek te gaan, en dan te ontdekken dat ik daarna nog steeds een oké mens ben. Het doet me goed om steeds weer te merken dat mijn waarde niet samenvalt met het aantal juiste antwoorden.

Een van de eerste dingen die ik in mijn coachingsopleiding leerde, was: de kaart is niet het gebied.
Wat ik dacht te kennen, bleek slechts mijn eigen landkaart van overtuigingen, kennis en ervaring. Maar dat was maar een stukje van het geheel. Voorbij mijn eigen opgeworpen grenzen ligt een wereld aan mogelijkheden.

Ben jij nieuwsgierig wat er voorbij de grenzen van jouw landkaart te ontdekken valt? Hoe je kan oefenen met de kracht van het niet-weten?