Vasthouden aan een verlangen dat niet uit kan komen

Soms houden we jarenlang vast aan een verlangen waarvan we diep vanbinnen allang weten dat het niet uit zal komen. En toch blijven we hopen.

Verlangen naar een kind dat er niet kwam. Een partner die niet terugkwam. Een carrièrepad dat afgesloten bleef. Of minder zichtbaar, maar niet minder voelbaar: het verlangen naar erkenning van iemand die dat nooit kan of zal geven.

Waarom zou je jezelf zo blijven pijnigen?
Een verlangen dat nooit vervuld wordt, kan paradoxaal genoeg vertrouwd raken. Je hebt je eraan vastgeklampt, misschien zelfs je identiteit ermee verweven. Het verlangen is er altijd. En juist daarom blijven we soms liever hangen in de hoop, dan dat we de rauwheid van de teleurstelling toelaten. Om weg te blijven bij de leegte waarvan je vreest dat die je onderuit zal halen.

We kiezen onbewust vaak voor de pijn van het verlangen, omdat we bang zijn voor de pijn van het gemis.

De rust komt uiteindelijk niet uit het najagen, maar uit het aannemen van wat er niet is of was. De moed om stil te staan bij de pijn dat het er niet zal komen, brengt een onverwachte ruimte. Niet omdat het verlangen verdwenen is, maar omdat het je niet meer zo gevangen houdt. Ruimte om zachter te worden. Of om niet langer zo hard te hoeven proberen om het alsnog te krijgen.

Van mijn trainers leerde ik ooit: Het is als rouwen: ‘de overgang maken van het leven vanuit het verlies of verlorene naar het leven met het verlies of verlorene’. Dan kan het gemis je ook weer voeden en inspireren tot nieuw verlangen.

Zo ontstaat er vervulling in een andere context. Misschien niet zoals je ooit hoopte, maar niet minder waardevol. Het verlangen krijgt een andere vorm.