Tevoorschijn komen

Er zijn momenten in mijn leven waarop ik neig naar even onzichtbaar zijn. Niet letterlijk, maar innerlijk. Momenten waarop ik voel dat iets in mij zich wil laten zien, zoals een verlangen of een grens, en tegelijk hoor hoe een kritische stem fluistert: Doe maar niet. Straks vinden ze er wat van. Straks is het te veel, te direct, te kwetsbaar.

Tevoorschijn komen vraagt moed. Niet de moed van stoere uitspraken of een ‘fuck it’-mentaliteit, maar een radicale eerlijkheid. De moed om jezelf te laten zien, precies zoals je bent, en de angst daarbij toe te laten. Het vraagt aanwezig te blijven, ook als het spannend wordt. Dat je niet wegglipt in aanpassing of afleiding.

Ik ken dat wegglippen goed. Ik pas me makkelijk aan, voel feilloos aan wat een ander nodig heeft en ga daar gemakkelijk in mee. Maar in dat meebewegen bleef iets van mij onder de oppervlakte. Ik moest opnieuw leren dat ik ook iemand ben die graag wil spreken, zichtbaar wil zijn. Dat was ik bijna vergeten.
De momenten dat ik dat toelaat, voelen tegelijk angstig, kwetsbaar en bevrijdend. Van slechts een deel van mij, naar heel mij. Steeds opnieuw.

We leren weer tevoorschijn te komen nadat we onszelf eerst kwijt zijn geraakt, bijvoorbeeld na jaren voldoen aan verwachtingen van anderen of overschreeuwen om gezien te worden. Dan merk je dat je leegloopt, jezelf niet kunt zijn of nooit tevreden bent.
Het zoeken gaat niet naar iets nieuws, maar naar wat er altijd al was. Het was verstopt onder laagjes van moeten, aanpassen of presteren.

Die laagjes verdienen ook eerbied. Ooit boden ze bescherming, hielpen ze je veilig te blijven wanneer iets te groot of te pijnlijk was om te voelen.

Tevoorschijn komen betekent niet dat je jezelf steeds naar de voorgrond moet duwen. Het gaat erom aanwezig te zijn met wat er nu is: twijfel, kwetsbaarheid, verlangen, niet-weten. Dat opent een deur naar verandering en geeft meer keuzevrijheid in hoe je reageert op wat zich aandient.

De momenten waarop deelnemers hun woorden niet meer kunnen vinden, maar hun gevoel wel laten spreken; bijvoorbeeld in een trilling in hun stem, een traan of een spontaan gedurfde opmerking. Dat zijn de momenten waarop iemand echt tevoorschijn komt. Voorbij het masker. Authentiek, echt, gegrond. Dat heeft iets magisch om steeds weer deelgenoot in te mogen zijn.

Misschien is dat wel de kern van mijn werk: een bedding creëren waarin mensen durven tevoorschijn te komen. Omdat ik weet hoe het voelt om weg te kruipen of jezelf groter te maken, en hoe bevrijdend het is om weer te verschijnen.