Twijfel als ingang

Twijfel is geen probleem dat opgelost moet worden. Twijfel is geen fout of tekortkoming. Het is een startpunt van nieuwe keuzes.

Als dokter leerde ik al snel: twijfel kan je je niet veroorloven. Patiënten rekenen op je, elke beslissing telt, elk advies kan verschil maken. Zeker in acute situaties is er weinig ruimte om te aarzelen.

Het leven is echter zelden zo eenduidig als protocollen en richtlijnen. Zeker als het om jezelf gaat. Het heeft me een tijd gekost voordat ik hardop durfde te twijfelen of ik wel op de juiste plek was als dokter.

Twijfel ontstaat vaak op een kruispunt. Een plek waar het leven roept dat er is iets anders nodig is. Een andere richting. Een andere beweging. Of het nu gaat over werk, relaties, wonen, gezondheid. Iets nieuws ontstaat zelden door hetzelfde te blijven doen wat je altijd deed. Zo’n kruispunt vraagt om keuzes maken.

Een keuze maken voor iets nieuws betekent ook dat er iets ouds zal stoppen. En dat kan behoorlijk knagen.

Stoppen wordt gemakkelijk verward met falen. Alsof het betekent dat je niet geschikt was, niet sterk genoeg, niet volhoudend genoeg. Maar wanneer stoppen gelijkstaat aan falen, loop je het risico door te gaan om het falen te vermijden, niet omdat het klopt voor jou.

Ergens mee stoppen is soms dus een goede manier om ruimte te maken voor iets nieuws. Het helpt je ontdekken waar jouw grens ligt tussen ja en nee.

Als je er met rationele argumenten niet uitkomt, is de kans groot dat er iets anders meespeelt: oude overtuigingen, angst om te falen, angst om zichtbaar te worden, of angst voor succes.

Wanneer je ruimte maakt voor je twijfels, ontstaat er een ruimer perspectief. Dan hoeft het jasje niet steeds strakker te zitten. En wordt kiezen weer mogelijk.