De emotie die je niet meteen ziet

Aarghh! Hij slaat met zijn handen op tafel. ‘Ik heb veel te veel huiswerk! Ik moet meer doen dan de rest!’ ‘Alleen omdat ik dyslexie heb, word ik gewoon gestraft!’

Zijn stoel schuift hard naar achteren. Hij loopt weg van de tafel. Even later komt hij terug. Hij gaat zitten, buigt zich over zijn schrift en begint te schrijven. Al bijtend op zijn onderlip.

Wat ik zie is onze zoon van bijna 10 jaar die boos, koppig en gefrustreerd doet. Wat hij voelt is de angst om het niet goed te doen, om iets niet te kunnen, om te moeten nablijven als hij het niet op tijd af heeft.

Bang voor ‘niet goed genoeg’.

Terwijl ik hem zie worstelen, reis ik van binnen terug naar hoe ik het zelf ken. De angst voor ‘niet goed genoeg’. Waar ik zelf eerder een terugtrekkende reactie laat zien, gebruikt hij boosheid als dekmantel.

Soms ligt een andere emotie meer op de voorgrond dan wat er eigenlijk speelt.

Je kent het zelf misschien ook wel.

• Dat je boos reageert op iemand in het verkeer die je afsnijdt, terwijl je eigenlijk geschrokken bent.
• Dat je begint te huilen, terwijl je van binnen kookt van woede.
• Dat je argwanend wordt als iemand je een compliment geeft, terwijl iets in jou daar eigenlijk blij van wordt.

Een vervangende emotie, om een onderliggend gevoel te maskeren. Vaak zijn dat gevoelens waar ooit minder ruimte voor was. ‘Boosheid daar doen we niet aan.’ ‘Niet huilen!’. ‘Niet bang zijn, gewoon doen!’

Zo leren we onbewust iets anders te voelen. Dit gebeurt vaak zo snel dat je het zelf niet direct in de gaten hebt.

Het herkennen van wat onder de vervangende emotie ligt, helpt om een laagje af te pellen. Zo leer je vrijer te reageren en ontstaat meer ruimte. Met rust en balans tot gevolg.

Want voor emoties geldt simpelweg maar 1 ding: ze willen vooral gevoeld worden.